تبليغاتX
ماه میاد تو خواب


ماه میاد تو خواب

بی انسانها زیستم بی ترانه هرگز...



 

ترانه ای که نخواهم سرود من هرگز

خفته است روی لبانم

ترانه ای که نخواهم سرود هرگز...

                                                "فدریکو گارسیا لورکا"

 

پ.ن:امروز اولین بارون درست درمون اصفهان اومد و من خوشحالم.

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم آبان 1388ساعت 6 بعد از ظهر توسط ساغر| |

 

...

دچار خود سانسوری میشوم!

حرفم را قورت میدهم!

به حال انفجار هستم.سعی میکنم معلوم نشود!

دچار خود سانسوری میشویم...

 

 

نوشته شده در دوشنبه هجدهم آبان 1388ساعت 6 بعد از ظهر توسط ساغر| |

 

دقیقا" و تحقیقا" به این نتیجه رسیدم که هیچ وقت دوس دختر ابرو پیوسته نمیگیرم!

 

 

نوشته شده در دوشنبه یازدهم آبان 1388ساعت 5 بعد از ظهر توسط ساغر| |

 

برای بیان عشق به نظر شما کدام را باید خواند؟

تاریخ یا جغرافی؟

میدانی؟!

به جای عشق و جست و جوی جوهر نیلی

می شود چیزهای دیگر نوشت.

                                              "حسین پناهی"

 

نوشته شده در پنجشنبه هفتم آبان 1388ساعت 7 بعد از ظهر توسط ساغر| |

 

 

وقتی یاد تو می افتم فرفره های دلم تند و تند می چرخند.

 

نوشته شده در شنبه یازدهم مهر 1388ساعت 7 بعد از ظهر توسط ساغر| |

جدیدا" اکتشاف کردم مردم در باغ رضوان(قبرستان میباشد) شعور پر کردن بطری آب ندارن!

به خداااااااااا!!

چندین مورد مرد گنده و خانوم فربه اومدن بطری رو با

فاصله ی ۲۰ سانتی از شیر گرفته ،از هر گالن آبی که از شیر خارج میشه

حدودا" ۵ سی سی وارد بطری میشه،

و اصولا بقیش میپاشه به من!

نوشته شده در پنجشنبه نهم مهر 1388ساعت 7 بعد از ظهر توسط ساغر| |

برای"دختر نارنج و ترنج":

رفیق 12 سالگی ام و رفیق هنوز 21 سالگی ام تولدت مبارک.

این روز ها به این 1 و2 نگاه که میکنم،می فهمم که دهگان هنوز به یکان اولویتی ندارد.

یادم هست می ترسیدیم از" آدم بزرگ شدن"؛

هنوز من و تو " آدم بزرگ" نشده ایم.

یا آن موقع بزرگ بوده ایم یا حالا کودک...

توی سر رسید بچگی مان- که هنوز دارمش-

روز 24 شهریورش کلی گل گلی هست که تو کشیده ای...

تولدت مبارک.

 

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم شهریور 1388ساعت 3 بعد از ظهر توسط ساغر| |

 

وقتی نمیتوانی قواعد بازی را تغییر دهی،

                                                    پس خفه شو و بازی کن.

                                                                  

                                                                       دانیال نازی

نوشته شده در دوشنبه شانزدهم شهریور 1388ساعت 0 قبل از ظهر توسط ساغر| |

عباس کیارستمی رو عاشقم مث  "طعم گیلاس"؛

محسن مخملباف رو عاشقم مث  "حوض سلطون"؛

ابولفضل جلیلی رو عاشقم مث "یک داستان واقعی".

نوشته شده در سه شنبه دهم شهریور 1388ساعت 10 بعد از ظهر توسط ساغر| |

امروز رفتم یه نیگا انداختم؛بلاگای قدیمی بچه ها همه به روز شده!

همه برگشتن خونه های قبلیشون!

یادم میفته به" بازم صدای نی میاد" ِ خودم و دلم میسوزه!

آخه حذفش کردم.اولش میخواستم بعد یه مدت برگردم ولی نشد.

دوسش داشتم.

شاید نسبت به فحش های تاق و جفت توی کامنت دونی ام ضعف نشون داده باشم،

 اما اون موقع به نظرم بهترین کار بود!

دلم براش تنگ میشه!

نوشته شده در یکشنبه هشتم شهریور 1388ساعت 12 بعد از ظهر توسط ساغر| |

" مرضيه گفت ،مصطفی رو بردي كجا؟" ساواکی گفت " تو سلول شماره بيسته، ته همين بنده."

 مرضيه گفت " آواز بخونم صدام بهش مي رسه؟" ساواکی گفت " آواز بخوني مي برمت پيش بازجوت." مرضيه گفت " اون وقت مصطفي رم مي آري پيش بازجوش تا ببينمش؟" ساواکی گفت " خيلي پررويي. اين اخلاقت بهها مي بره."

و مرضيه بلند شروع كرد به آواز خواندن و مرا ببوس را خواند. ساواکی به او تشر زد و حتي ما احساس كرديم رفته است توي سلول و دستش را گذاشته دم دهان او،

كه صدايش هي قطع و وصل مي شود. خيلي عصبي شدم.

 احساس كردم همين حال به هم سلولي هاي ديگرم هم دست داد.

 خواستم فرياد بزنم و به نگهبان فحش بدهم ؛ اما جلوي خودم را گرفتم. دوباره صداي مرضيه بالا گرفت و مرا ببوس را خواند. وقتي به جملة « كه مي روم به سوي سرنوشت " رسيد

. صداي سيلي آمد وكمي صداي مرضيه لرزيد.

 و  وقتي به جملة «  ميان طوفان، هم پيمان با قايقران ها "رسيد.، ديگر صداي كشيده و لگد قطع نشد.

 و مرضيه هم آواز را قطع نكرد. بلند شدم و با مشت به در سلول كوبيدم.

 احساس كردم، سلول هاي ديگر هم تك تك درهايشان با مشت كوبيده مي شود.

 حالي داشتم كه اگر مي شد، در سلول را مي كندم و نگهبان را بي بيم از هر چيز مي كشتم.

 ديگر هر چهار نفر به در سلول مي كوبيديم و همة سلول ها هم صداي ما شده بودند.

 ساواکی وحشت كرد و دست از زدن برداشت، اما مرضيه دست از خواندن برنداشت.

 از ميان صداي درهايي كه با مشت كوبيده مي شد و فرياد ساواکی كه بي دريغ فحش مي داد ؛

 صداي مصطفي را شنيدم كه از اين جمله با مرضيه هم آوازي كرد.

 " اي دختر زيبا، امشب بر تو مهمانم ... " من هم با آن ها هم صدا شدم.

 بعد هم سلولي هاي من هم آواز شدندبعد کم كم همة سلول ها با فرياد " مرا ببوس " را خواندند

. فردا صبح زود، خبر مرگ مرضيه را همة سلول ها باور كردند به جز مصطفي.

 براي همين از آن سوي بند، شروع كرد يكريز مرضيه را صدا كردن و مرا ببوس را خواندن.

                                                                                   "نوشته ی محسن مخملباف"

 پ.ن:کلمه ی ساواکی را به روز کنید.

                                                                   

                                                                                                                                  

نوشته شده در دوشنبه دوم شهریور 1388ساعت 3 بعد از ظهر توسط ساغر| |

ریشه در اعماق اقیانوس دارد شاید

این گیسو پریشان کرده بید وحشی باران

یا نه دریاییست گویی واژگونه بر فراز شهر،شهر سوگواران

هر زمانی فرو میبارد از حد بیش

ریشه در من می دواند پرسشی پیگیر با تشویش

رنگ ابن شب های وحشت را،تواند شست آیا از دل یاران

چشم ها و چشمه ها خشکند،روشنی ها محودر تاریکی دلتنگ

همچنانکه نام ها در ننگ

هر چه پیرامون ما غرق تباهی شد

آه باران،ای امید جان بیداران

بر پلیدی ها که ما عمریست در گرداب آن غرقیم

آیا چیره خواهی شد؟

                            

                             "فریدون مشیری"

 

نوشته شده در شنبه سی و یکم مرداد 1388ساعت 2 بعد از ظهر توسط ساغر| |

ما از چنان روزهایی گذشته ایم

که می توانستیم هزار ساله شویم

و هنوز کودکانی هستیم

با چشمان گشاده از حیرت

دست در دست هم

پا برهنه

           در آفتاب می دویم.

نوشته شده در سه شنبه سیزدهم مرداد 1388ساعت 10 قبل از ظهر توسط ساغر| |

مرغی در بالهایش شکفت

زنی در پستان هایش

باغی در درختش.

ما در عتاب تو می شکوفیم

در شتابت

ما در کتاب تو می شکوفیم

در دفاع از لبخند تو

که یقین است و باور است

دریا به جرعه ای که تو از چاه خورده ای

حسادت میکند.

                                                                 ا.بامداد

نوشته شده در سه شنبه سیزدهم مرداد 1388ساعت 10 قبل از ظهر توسط ساغر| |

من از تویی که قدر و قیمت هر چیز و هر کس را به تعصبت می فروشی متنفرم!

از تویی که می گویی انجیل را میخوانی که محمد را بیشتر دوست بداری...

نوشته شده در دوشنبه دوازدهم مرداد 1388ساعت 11 قبل از ظهر توسط ساغر| |

!من مثل گوش ماهی ام

حتی اگه بمیرم،چیزی از وجود من باقی می مونه

که تا ابد صدای تو رو از توش

میشه شنید!

نوشته شده در پنجشنبه یکم مرداد 1388ساعت 6 بعد از ظهر توسط ساغر| |

:این پست برای "پیمانه جونم" هست،خدا کنه دوستش داشته باشی

بانوی گیسو حنایی ام

 تو را دوست دارم چون لحظه ی شوق

 در گشودن هدیه ای که نمیدانم چیست؟!

دوستت دارم

چون غوغای درون و لرزش دست و دل در آستانه ی دیداری!

دوستت دارم

چون گفتن شکر خدا من زنده ام

گفتی اگر تو را از دست دهم خواهم مرد.

نه تو زنده میمانی

و یاد من چون دودی سپید در باد محو  خواهد شد

و تو خواهی ماند

بانوی گیسو حنایی ام 

بانوی قلب من

"عمر اندوه در قرن ما یکسال بیش نیست"

 

                                                            "از عاشقانه های ناظم حکمت"

نوشته شده در پنجشنبه یکم مرداد 1388ساعت 6 بعد از ظهر توسط ساغر| |

مامان بالاخره بال طوطی هامو قیچی کرد!

کلی جیغ کشیدم و گریه کردم!دلم نمیخواست!

کلی صبر کرده بودم که پر هاشون در بیاد!

نمیدونم دردشون اومد یا نه...

نوشته شده در پنجشنبه یکم مرداد 1388ساعت 6 بعد از ظهر توسط ساغر| |

من قابم را تنگ تر کرده ام.فقط من و تنهاییم.

و چون جا کم هست،تنهایی روی شانه هام نشسته است!

نوشته شده در یکشنبه شانزدهم فروردین 1388ساعت 7 بعد از ظهر توسط ساغر| |

اجتناب نا پذیره! "وسوسه"... تو شروع کرده ای و من؟!.. هیچ... وسوسه نشده ام. قلم با هام قهر می کند. بد جنس که میشوم و کمی فراموشکار و خیلی دلتنگ،خورکاره باهام لج میکند! و حرصم را در می آورد... لباسش قرمز هست با گل های صورتی. با موهای بافته ی سفید... یا چه میدانم..سیاه... موهای بافته ی سیاه... و کفشدوزک روی شبدر ها... صدای هواپیما که کم مانده گوشم را کر کند. و درخت ها که میجنبند که گل بدهند و بار بدهند. و من خمیازه می کشم. خودکارم را گذاشته ام روی شکمم که گرم شود. داغ ِ داغ... و چشم های داغ... ودست های یخ کرده... ناگهان ِآمدن...ناگهان...ناگهان ِکلمه... و جوابی که نیست...صدایی که خاموش است...چشم ها که خسته میشوند... ودست ها که خسته میشوند... و گنجشکی که می پرد...پرید... عین اولین ناگهان...خود ِخود ِجهش. کی میداند؟! شاید سقوط... چه میدانم اصلا"... تیک تاک تیک تاک تیک تاک...همینجور...تیک تاک... چشم هام تاریک میشوند و خون گرم می دود توی مشت هام... گرم ِگرم! داغ! و جا که نمی زنم...و خسته که نمیشوم... مردن که خستگی ندارد... آهن سرد... نه! سنگ ِ سرد.. و یخی که روی شکمم آب میشود... بیکاری آزار دهنده ی دست و دل... فکر بیخودی خسته میشود و چشم ها هنوز تاریک است. صبر...صبر...صبر... صبوری می کنم...یخ می کنم... و مردن که اینقدرها هم سخت نیست! می پوسم! آسان... عینا"همینجور... آسان می پوسم. و سکوت...سکوت...سکوت... آخ... راست که نمی گویم ها؟!
نوشته شده در جمعه چهاردهم فروردین 1388ساعت 6 بعد از ظهر توسط ساغر| |

خسته ام!

خیلی خسته ام!

به اندازه ی سه سال جون کندن برای بزرگ شدن!

به اندازه ی سه سال انرژی صرف کردن برای قد کشیدن،بی اینکه کمرم بشکنه !

من به اندازه ی سه سال در جا دویدن خسته ام!

میخوام برم،بایستم و در های دنیا رو روی خودم ببندم!

....

نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم بهمن 1387ساعت 2 بعد از ظهر توسط ساغر| |

بین ما چهار تا، یکی از ما خیلی با کلاس هست!

جوری که دهن ما سه تا همیشه باز میماند و اوضاع فکمان بی ریخت میشود!

همان یکی همه ی اینها را شامل و حامل میباشد:

کایاک میروند فردا ما دهنمان باز هست!

لمپارتی میروند که ما نمیدانیم چیست،ما دهنمان باز هست!

اسپرسو را به چین پیوند می زنند دهنمان باز هست!

عکس ِ هنری میگیرند،دو هزار و خیلی ،ما دهنمان باز هست!

اسکیس میکشند کرور کرور دهن ما ایضا" به حالت ذکر شده!

دوربین یک میلیون و هشتصد هزار تومان،دهن ما مجددا"..

دماوند را فتح نموده اند،دهن ما زیاد باز هست..

هف هش ده بار از دانشگاه های مختلف انصراف داده اند،دهن ها بسته نمیشود!

استاد رقص هستند،تدریس میکنند همینجور،دهن غار شد!

....

نمی دانیم این یک نفر چرا در راستای بسته شدن دهن های ما خودشان را

پاری وقت ها به حد و حدود ما نمی رسانند!؟!؟!؟!؟!!!؟؟؟!

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1387ساعت 0 قبل از ظهر توسط ساغر| |

چند سالی می شود بند کفش هام را سفت بسته ام و در جا می زنم...

 

نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم بهمن 1387ساعت 2 قبل از ظهر توسط ساغر| |

امروز کلاغ ها را دوست داشتم.

بر خلاف دیروز و دورتر ها.

پر هاشان را که برق می زد و منقار سیاه شان و صداشان را که هیچ ظرافتی ندارد!

امروزهمه ی کلاغ ها را دوست داشتم،

حتی بیشتر از بلبل هایم که خودم بزرگ شان کردم!

بلبل های فراری ام...

نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم بهمن 1387ساعت 12 بعد از ظهر توسط ساغر| |

آدم بدی نیستم ،قربان،گر چه برای بد بودن بهانه کم ندارم.

همه لخت به دنیا می آییم،با این حال بزرگ که شدیم،

سرنوشت کم کم طوری شکلمان می دهد

 که انگار از مومیم!

بعد همه ی ما را به طرف یک مقصد واحد ـ مرگ ـ روانه می کند.

بعضی ها دستور دارند از راه های گلکاری شده بگذرند،از بعضی هم خواسته می شود

 روی جاده های پر از تیغ و خار راه بروند.

گروه اول با آرامش به اطراف نگاه می کنند،و در میان عطر شادی شان لبخند می زنند،

لبخند آدم های بی گناه،

در حالی که گروه دوم در زیر آفتاب سوزان دشت به خود می پیچند و  ابرو هاشان

 مثل آدم های بد عنق به هم گره می خورد.

بین آرایش تن با سرخاب و ادوکلن، و آرایش خالکوبی که هرگز پاک نمی شود

تفاوت از زمین تا آسمان هست...

                                                  

                                                            "از کتاب خانواده ی پاسکوال دوآرته نوشته ی

                                                                            کامیلو خوسه سلا"

 

نوشته شده در جمعه هجدهم بهمن 1387ساعت 4 بعد از ظهر توسط ساغر| |

اگر دهانم سر ِ آزارت دارد

تو لبخند بزن.

من چوپانی نیستم نرم خو آنگونه که در افسانه.

اما جنگلبانی ام

که زمین را،و باد را و کوهها را 

با تو قسمت می کند.

                                                                       "از عاشقانه های پابلو نرودا "

نوشته شده در چهارشنبه شانزدهم بهمن 1387ساعت 9 بعد از ظهر توسط ساغر| |

نازی : بیا زیر چتر من که بارون خیست نکنه ,
می گم که خیلی قشنگه که بشر تونسته آتیشو کشف بکنه
 و قشنگتر اینه که یادگرفته گوجه را
 تو تابه ها سرخ کنه و بعد بخوره
راسی راسی ؟ یه روزی اگه گوجه هیچ کجا پیدانشه اون وقت بشر چکار کنه ؟
 من : هیچی نازی !
دانشمندا تز می دن تا تابه ها را بخوریم ,
 وقتی آهنا همه تموم بشه
 اون وقت بشر لباسارو می کنه و با هلهله از روی آتیش می پره .
نازی : دوربین لوبیتل مهریه مو اگه با هم بخوریم ,
 هلهله های من وتو  چطوری ثبت می شه ؟
 من : عشق من!
آب ها لنز مورب دارند
آدمو واروونه ثبتش می کنند
عکسمون تو آب برکه تا قیامت می مونه!!
نازی : رنگی یا سیاه سفید ؟
من : من سیاه و تو سفید.
 نازی : آتیش چی ؟ تو آبا خاموش نمی شن آتیشا ؟
من : نمی دونم والله !
چتر رو بدش به من
نازی : اون کسی که چتر رو ساخت عاشق بود ؟
من : نه عزیز دل من ‚ آدم بود...

                                                              "حسین پناهی"

نوشته شده در سه شنبه پانزدهم بهمن 1387ساعت 1 بعد از ظهر توسط ساغر| |

برای زیستن دو قلب لازم است
قلبی که دوست بدارد، قلبی که دوستش بدارند
قلبی که هدیه کند، قلبی که بپذیرد
قلبی که بگوید، قلبی که جواب بگوید
قلبی برای من، قلبی برای انسانی که من می خواهم
تا انسان را در کنار خود حس کنم.
#
دریاهای چشم تو خشکیدنی ست
من چشمه ئی زاینده می خواهم.

پستان هایت ستاره های کوچک است
آن سوی ستاره من انسانی می خواهم :

انسانی که مرا بگزیند
انسانی که من او را بگزینم،
انسانی که به دست های من نگاه کند
انسانی که به دست هایش نگاه کنم
انسانی در کنار من
تا به دست های انسان ها نگاه کنیم،
انسانی در کنارم، آینه ای در کنارم
تا در او بخندم، تا در او بگریم...
#
خدایان نجات ام نمی دادند
پیوند ترد تو نیز
نجات ام نداد
نه پیوند ترد تو
نه چشم ها و نه پستان هایت
نه دست هایت
کنار من قلبت آینه ای نبود
کنار من قلبت بشری نبود...


احمد شاملو_1334
نوشته شده در یکشنبه سیزدهم بهمن 1387ساعت 12 بعد از ظهر توسط ساغر| |

!آواز غمین ِ مرغی در زنجیر آمد

خدا را چه پر طنین آوازی!

پرنده ی کوچک و زندانی ِ دلم به جنبش در آمد!

زنجیر پاره و قفس رها کرد!

به جستجوی مرغ آواز خوان؛

که این بار سرودی در داده بود مبهم و سحر آمیز....

پرنده ی مرا دیدی بگو باز گردد!

دلم خالی ِ اوست!

بگو باز گردد...

نوشته شده در شنبه دوازدهم بهمن 1387ساعت 9 بعد از ظهر توسط ساغر| |

!عکس ِ یه روز برفیه من و دوستامو میتونید دروب" بهاری جون" ببینید

 

نمیدونم چرا همه تو کیفاشون فقط یه جبر بود و یه رضایت ِ زورکی!

یه خنده بعد از زجر!

این وسط اما من فقط و فقط به خاطر لذت ِ که اینجوریم!

خوردن ها و پیاده راه رفتن ها...

همش لذت محض ِ،در نهایت ِسادگی و روز مرگی!

 

نوشته شده در پنجشنبه دهم بهمن 1387ساعت 8 بعد از ظهر توسط ساغر|


Design By : Night Skin