" مرضيه گفت ،مصطفی رو بردي كجا؟" ساواکی گفت " تو سلول شماره بيسته، ته همين بنده."

 مرضيه گفت " آواز بخونم صدام بهش مي رسه؟" ساواکی گفت " آواز بخوني مي برمت پيش بازجوت." مرضيه گفت " اون وقت مصطفي رم مي آري پيش بازجوش تا ببينمش؟" ساواکی گفت " خيلي پررويي. اين اخلاقت به…ها مي بره."

و مرضيه بلند شروع كرد به آواز خواندن و مرا ببوس را خواند. ساواکی به او تشر زد و حتي ما احساس كرديم رفته است توي سلول و دستش را گذاشته دم دهان او،

كه صدايش هي قطع و وصل مي شود. خيلي عصبي شدم.

 احساس كردم همين حال به هم سلولي هاي ديگرم هم دست داد.

 خواستم فرياد بزنم و به نگهبان فحش بدهم ؛ اما جلوي خودم را گرفتم. دوباره صداي مرضيه بالا گرفت و مرا ببوس را خواند. وقتي به جملة « كه مي روم به سوي سرنوشت " رسيد

. صداي سيلي آمد وكمي صداي مرضيه لرزيد.

 و  وقتي به جملة «  ميان طوفان، هم پيمان با قايقران ها "رسيد.، ديگر صداي كشيده و لگد قطع نشد.

 و مرضيه هم آواز را قطع نكرد. بلند شدم و با مشت به در سلول كوبيدم.

 احساس كردم، سلول هاي ديگر هم تك تك درهايشان با مشت كوبيده مي شود.

 حالي داشتم كه اگر مي شد، در سلول را مي كندم و نگهبان را بي بيم از هر چيز مي كشتم.

 ديگر هر چهار نفر به در سلول مي كوبيديم و همة سلول ها هم صداي ما شده بودند.

 ساواکی وحشت كرد و دست از زدن برداشت، اما مرضيه دست از خواندن برنداشت.

 از ميان صداي درهايي كه با مشت كوبيده مي شد و فرياد ساواکی كه بي دريغ فحش مي داد ؛

 صداي مصطفي را شنيدم كه از اين جمله با مرضيه هم آوازي كرد.

 " اي دختر زيبا، امشب بر تو مهمانم ... " من هم با آن ها هم صدا شدم.

 بعد هم سلولي هاي من هم آواز شدندبعد کم كم همة سلول ها با فرياد " مرا ببوس " را خواندند

. فردا صبح زود، خبر مرگ مرضيه را همة سلول ها باور كردند به جز مصطفي.

 براي همين از آن سوي بند، شروع كرد يكريز مرضيه را صدا كردن و مرا ببوس را خواندن.

                                                                                   "نوشته ی محسن مخملباف"